در کنار تحریمها، تصمیمات مدیران این صنعت مبنی بر انتقال بخشی از نقدینگیشان به فعالیتهای غیرتولیدی و خرید سهام دیگر شرکتها مزید بر علت شد تا شرکتهای تولیدکننده خودرو با کمبود نقدینگی روبرو شوند.


به گزارش پارس تیونینگ به نقل از تسنیم، مردم سالاری نوشت؛ همزمان با روی کار آمدن دولت یازدهم و به دنبال آن توافق ژنو، امیدها برای حضور خودروسازان بزرگ خارجی هر روز بیشاز روز قبل بوده است. طی چند هفته اخیر بحث حضور خارجیها از جمله شرکای فرانسوی و حتی آلمانی به ایران بسیار پررنگ بوده و حتی نمایندگان شرکتهای مذکور جلسات پیدا و پنهان متعددی را با خودروسازان جاده مخصوص کرج و حتی مدیران دولتی برگزار کردند تا به گونهای نشان دهند که از تجارب چند سال گذشته استفاده کرده و مجددا عزم خود را برای حضور دوباره در بازار ایران جزم کردهاند. اعلام خبرهای امیدوارکننده پیرامون از سرگیری همکاری شرکتهای معتبر خودروسازی باعث شده خون تازهای در رگهای این صنعت بزرگ کشور به جریان بیفتد.
صنعت خودروسازی ایران در اواخر دهه 40 شمسی توسط برادران خیامی و با تولید پیکان حیات خود را آغاز کرد. صنعت خودروسازی کشور در حالی 45 سالگیاش را پشت سر میگذارد که به واسطه تحریمهای غرب و سوء مدیریتهای داخلی با مشکلات متنوعی دست و پنجه نرم میکند. نتیجه تحمیل این بحرانها این شد که صنعت خودروسازی با نوسانات نرخ ارز، نبود نظارت بر قیمتها و از دست دادن بازارهای صادراتی دچار مشکل و به اعتقاد برخی کارشناسان سقوط شود.در کنار تحریمها، تصمیمات مدیران این صنعت مبنی بر انتقال بخشی از نقدینگیشان به فعالیتهای غیرتولیدی و خرید سهام دیگر شرکتها مزید بر علت شد تا شرکتهای تولیدکننده خودرو با کمبود نقدینگی روبرو شوند.کمبود نقدینگی که کارشناسان تاثیر آن را از تحریمها بیشتر میدانند و به نوعی از آن به عنوان تحریم داخلی یاد میکنند، امروز حجم تولید صنعت خودرو به کمتر از یک سوم ظرفیتهایش رسیده، به علت آگندگی چند ساله فربهگی شده، نسبتهایش در موضوعات بسیاری در هم ریخته، حجم تعهداتش بسیار بالا رفته و بدهیهایش به قطعهسازان نفسهایش را به شماره انداخته، شرکای تجاری قبلیاش از میدان به در رفتهاند و تنوع از تولیداتش رخت بربسته، فرض کنیم همین فردا دولت یا هر نهاد دیگری تصمیم بگیرد با تزریق منابع مالی مشکلات خودروسازان را حل کند یا حتی با فرض دیگری به علت گسترش روابط بینالمللی، سایه تحریمها از سر این صنعت عبور کند، باید منتظر چه اتفاقی باشیم؟آیا از فردای همان روز دیگر این صنعت مشکلی نخواهد داشت؟ آیا با تامین منابع مالی مشکلات صنعت خودرو پایان میپذیرد؟آیا این صنعت، با برطرف شدن تحریمها، راه اصلی خودش را پیدا خواهد کرد؟ یا ما همچنان شاهد صنعتی خواهیم بود که تمایلی به تغییر ندارد؟ شکی نیست که رفع تحریم ها و تزریق نقدینگی تا حدودی این صنعت را سرپا خواهد کرد و بخش زیادی از تعهدات و بدهیهای آنها پرداخت خواهد شد و دوباره رونق به خطوط تولید باز میگردد. اما آیا با رسیدن به این نقطه، مشکلات بنیادین این صنعت حل خواهد شد؟خودروسازان هنوز در بخش طراحی بسیار ضعیفاند و به راحتی نمیتوانند خودروهای جدید را به بازار عرضه کنند، از سوی دیگر به دلیل کیفیت محصولاتشان توان رقابت در بازارهای بینالمللی را ندارند. طی سالهای گذشته شاهد دخالتهای بیجا و بسیار دولتمردان در مدیریت خودروسازان بودهایم و اینگونه بوده که این صنعت به شدت تحت تاثیر سیاسیون و دولتمردان قرار داشته است. به راستی چرا صنعت خودرو به این امراض مبتلا شده است؟ به نظر میرسد علت اصلی این همه موارد به نوع نگاهی که به این صنعت میشود بازمیگردد. هنوز خودروسازان ما به این نتیجه نرسیدهاند که آنها خودروسازاند یا مونتاژکار؟نگاه مدیران این صنعت به آن سوی مرزها چگونه بوده است؟ به دنبال تولید بودهاند یا از سرگیری واردات؟ آیا صاحبان این صنعت هنوز از خود پرسیدهاند که این همه گستردگی و فربهگی در این صنعت بر طبق اصول تولید و اقتصاد بوده یا بیشترش تقلید بوده است؟ چرا خطوط تولید خودروسازان به راحتی از محصولات قدیمیشان دل نمیکنند؟آیا با رفع تحریمها و آمدن شرکای خارجی این مشکل حل خواهد شد؟ گران شدن دلار اثری استراتژیک بر صنعت خودروسازی گذاشت. تکیه کردن روی تحریم ها در حالی که اثر عجیب و غریبی بر این صنعت نگذاشته است، یک نوع انحراف از موضوع است. یکی از مشکلات مهم این صنعت بازار تقاضا است. وقتی قیمت دلار سه برابر میشود، تقاضا یکسوم کاهش مییابد.در سال گذشته آسیب بسیار جدی به اقتصاد ایران وارد شده است که جبران این آسیب مدتی طول میکشد تا دوباره قدرت خرید بازار احیا شود و بتوانیم به کمک خودروسازان خارجی تولیدمان را بالا برده و قیمت تمامشده کاهش یابد. تدبیر و امید دولت یازدهم باید سری به صنعت خودروسازی کشور بزند بلکه مدیران پاسخ سوالات بالا را بیابند و با یک نگاه کارشناسانه و عمیق به مشکلات موجود روزهای خوشی را برای این صنعت بسازند.