شرکت دوو در سال ۱۹۶۷ بعنوان صنعت نساجی کار خود را آغاز کرد. رییس جمهور وقت کره به مدیریت این شرکت خصوصی آقای کمک زیادی کرد تا از کمک های مالی بانک ها استفاده کند. این کمک ها طی برنامه های توسعه ۵ ساله کره Kim Woo Choong همچنان با سایر سیاستمداران کره ارتباطات Kim . که شامل وام های کم بهره و استفاده از نیروی کار ارزان در کره بود استفاده می کرد نزدیکی برقرار کرد و از این طریق اعتبارات فراوانی برای شرکتش جذب نمود. بازگشت این پول ها معمولا توسط دولت تضمین می شد. در دهه ه ای ۷۰ و ۸۰ میلادی شرکت دوو بسرعت رشد کرد و در صنایع مختلف سر***ه گذاری نمود . در سال ۱۹۷۸ شرکت دوو وارد عرصه خودروسازی شد . از اوایل دهه ۹۰ دوو به فعالیت های فرا مرزی خود پرداخت که شامل مشارکت در ۴۰۰ پروژه و ۸۵ شرکت سر***ه گذاری بود و در این هنگام دوو در گروه ۱۸ شرکت بزرگ بین المللی دنیا در آمده بود. شاخه های مهم شرکت دوو عبارت بودند از
Daewoo Motors,
Daewoo Shipbuilding,
Daewoo Telecom,
Daewoo Engineering and Construction,
Daewoo Electronics,
Daewoo International,
Daewoo Heavy Industries,
Daewoo Securities
و ده ها شرکت کوچک دیگر که بصورت خصوصی اداره می شد.
طی این دوره دوو به بزرگترین خودروساز کره و هفتمین خودروساز بزرگ دنیا تبدیل شده بود. در سال های آخر دهه ۹۰ شرکت دوو یعنی بزرگترین خودروساز کره جنوبی با مشکلات مالی مواجه شد. این مشکلات در سال مالی منتهی به سال ۲۰۰۰ میلادی منجر به بار آمدن۱۰٫۴۳ میلیارد دلار زیان شده بود. بعد از این زیان ارزش سهام شرکت ۹۴ درصد افت کرد. کارشناسان میزان زیان واقعی را سه برابر میزان گزارش شده می دانستند.تا آن تاریخ این بزرگترین میزان زیان یک شرکت در کره جنوبی بوده است. سهم بازار این شرکت نیز بشدت کاهش یافت. بررسی ها نشان می داد که دوو مقادیر زیادی پول برای برنامه های توسعه ای خود بصورت وام از منابع مالی دریافت کرده بود. در سال ۱۹۹۹ میزان بدهی های داخلی و خارجی این شرکت بالغ بر ۱۶٫۰۶ میلیارد دلار می شد. یکی دیگر از دلایل شکست این غول اقتصادی کره سر***ه گذاری در مناطق و کشورهای پر ریسک بوده است. بعنوان مثال ویتنام SCSS یکی از این بازارها بوده است. دوو سعی داشت که محصولات خود را بصورت ارزان در این بازار به فروش برساند تا سهم بازار را از سایر رقبا بگیرد. نیروی کار نیز یکی از دلایل ضربه خوردن این شرکت بود.در سال های آخر دهه نود در اکثر کارخانجات این شرکت کارگران مشغول اعتصاب برای حقوق بیشتر و یا علیه عملکردهای مالی ضعیف مدیران یا عدم امنیت شغلی بودند. بحران مالی جنوب شرق آسیا در سال های ۹۷ و ۹۸ به مشکلات دوو افزود. تامین کنندگان اعتبارات شرکت فشار بیشتری برای Kim Woo Choong بازپسگیری اعتبارات خود به دوو وارد می کردند و در این میان مدیریت ضعیف و فساد مالی مدیرعامل وقت مزید بر علت بود.
ضعف شدید در مدیریت شرکت دوو و عدم توانایی شرکت در تعامل با بانک ها و موسسات اعتباری به عنوان عمده دلایل شک ست شرکت نه تنها شرکت دوو موتور بلکه کل گروه Kim Woo Choong دوو شناخته می شود. کارشناسان معتقدند بدلیل مدیریت ضعیف صنعتی دوو متحمل زیان های جبران ناپذیری شد.
شرکت دوو ر ا به قیمت GM در سال ۲۰۰۰ دولت کره اموال و دارایی های شرکت دوو را به حراج گذاشت . در سال ۲۰۰۱ شرکت
۱٫۲ میلیارد دلار خریداری کرد.
مدیریت دوو معتقد بود توسعه و گسترش یعنی موفقیت. با این دیدگاه توجه اندکی به سودآوری کسب و کارهای جدید معطوف
بود. در میانه دهه ۹۰ میلادی شرکت دوو مسوول فساد مالی شناخته شد . آنها از بسیاری از شرکت های زیرمجموعه با مستندات ساختگی پول دریافت می کردند. میزان این اختلاس ۲۰ میلیارد دلار آمریکا و بصورت غیر رسمی تا ۳۸ میلیارد دلار تخمین زده می شود. این شرکت با سند سازی میزان سودآوری شرکت را غیر واقعی و بالا نشان می داد.
در صنعت خودروسازی وارد شد . Saehan Motor Company گروه صنعتی دوو از سال ۷۸ با خرید ۵۰ درصد از سهام
شامل ۵۰ درصد سهام جنرال موتورز آمریکا بود. از سال ۸۳ شرکت جنرال موتور موافقت کرد که نام شرکت خودرو سازی Saehan
گرفتند که به تولید خودرو سواری Bupyong دوو باشد. در سال ۸۴ شرکا تصمیم به ساخت یک کارخانه مونتاژ، پرس و موتور سازی در اختصاص داشت. در سال ۸۷ حدود نیمی از خودروهای تولیدی به امریکا و سایر کشورهای صادر می شد.
بدهی زیادی به میزان ۱٫۳ میلیارد دلار بدلیل سر***ه گذاری در کشورهای در حال توسعه به بار Kim مشکلات دوو از زمانی آغاز شد که به شرکت زیان وارد کرد. در سایر کشورها نیز مانند Ssangyong Motor آورد و ۱٫۱ میلیارد دلار نیز بابت خرید شرکت کره ای ویتنام، اکراین، رومانی و ازبکستان نیز سر***ه گذاری های نا موفقی در خصوص تاسیس کارخانه صورت گرفته بود. دولت های کشورهای مذبور نیز در این مشکلات درگیر شده بودند . مثلا در کشور لهستان دوو به دولت قول سر***ه گذاری ۱٫۱ میلیارد دلاری و اشتغال۲۰۰۰۰ نفری را داده بود که محقق نشد و دولت آن کشور نیز از این مسئله ناراضی بود